Przemiła to łania i wdzięczna kozica, jej piersią upajaj się zawsze, w miłości jej stale czuj rozkosz!

Nie pew­ne jej oczy, Jak łania spłoszo­ne, Gdy po­gar­dli­wy cień ku niej kroczy. Jed­wabna jej włosów zasłona, Jak woal, Przed światem chro­ni spoj­rze­nie znużone, Na dnie które­go, Jak w stud­ni jad tru­pi

Dokładnie - Ryś ma rację. On lepiej zna współmieszkańców lasu :)

sliczny jelonek