Tęsknota to cień, który nigdy nie opuszcza.

tyl­ko w czer­ni spojrzenia pa­mięta zapachy i do­tyk, który zakręca wspomnienia jak jej długie lo­ki, by dłonią gładzić niez­ro­zumienia i tyl­ko o tej porze księżyc się rumieni gdy do­tykam go sobą wiersz

Mil­cze­nie, cisza gro­bowa, a jakże wy­mow­na. Zdmuchnęła is­kry złudzeń. Zos­ta­wiła tło stra­conych nadziei. I po­wie­działa więcej niż słowa.

Miałem już nadzieje. Głupi byłem. Miałem nadzieję, że wy­leczyłem się z Ciebie.