I nag­le coś pękło... Wszys­tko przes­tało mieć ja­kiekol­wiek znacze­nie strach, tęskno­ta a na­wet zdar­te od wspom­nień ko­lana wie­działam, że muszę się zmie­rzyć z bez­li­tos­nym cza­sem pójść da­lej i wie­rzyć, moc­no wie­rzyć, że tym ra­zem będzie inaczej

Urocza Kritanna