Po niej zos­taną lis­ty kreślo­ne pośpieszne, że kocham, że tęsknię, i że jeszcze dni parę.

Nie lu­bię wspo­minać, nie lu­bię tęsknić, nie lu­bię myśleć o tym, co było i porówny­wać te­go z tym, co jest, a mi­mo wszys­tko ro­bię to bar­dzo często, a wręcz po­wie­działabym, że sys­te­matycznie. Dziw­ne, bar­dzo dziwne.