Ludzie lubią sobie komplikować życie. Jakby samo z siebie nie było wystarczająco skomplikowane.

Mówią, że z człowiekiem jest jak ze szkłem - poz­nasz jak się ska­leczysz. Z biegiem cza­su, ludzie dokłada­li ko­lej­ne "plas­try" na mo­je ra­ny, je­den po dru­gim, aż pew­ne­go dnia coś we mnie umarło i już nie zmar­twychwstało. Zaufa­nie - tak chy­ba na to mówią.