Jest ta­ka cier­pienia gra­nica, za którą się uśmiech po­god­ny zaczyna.

Która od­da­je nam sługą szczęście na wie­czność i cier­pienie na życie... Gor­sza niżeli... niżeli kto...??

Gdzie słońce ukoi żal. Gdzie tęcza na niebie obudzi nadzieję na nowy czas do zmian. Na nowe otwarcie co zamknie rozdarcie. Na wszystko, co w sobie mam. By szczęścia nie burzyć. Na nowe zasłużyć.