a dusza mo­ja kto­ra wspołczu­cie miała i uczu­cia we mnie jak w skale twardej wyz­wa­lała, zos­ta­nie zam­knieta w kuf­rze kto­rego klucz wyrzu­ce. Aż nie zaz­nam uko­jenia w ra­mionach tej je­dynej Indianki mojej . Bo wy mnie ta­kowe­go uk­ształto­wały.

Wal­czyć trze­ba do końca. Żeby po­tem su­mienie nie za­bijało od środka.

To, że jes­tem drob­na i nis­ka nie znaczy, że nie mogę wal­czyć o swo­je szczęście i marze­nia równie dob­rze jak dwu­met­ro­wy mięśniak. Zwłaszcza, jeśli wal­czę nie tyl­ko dla siebie ale i dla ukocha­nych osób.

Jej spoj­rze­nie to jej gra. Jej teatr wyuz­da­ny, uk­ry­ty za rzęs kur­tyną i kred­ki czernią.

BARDZO ŁADNE..