Błąkam się w ko­rytarzu za­gubienia i niez­ro­zumienia dla Twoich czynów.

Ran­kiem z tru­dem pod­no­sisz ka­mien­ne po­wieki, pat­rzysz niep­rzy­tom­nie na be­tono­wy plas­tik pod nazwą świat i za­miast o ka­wie marzysz po pros­tu o nagłej śmier­ci.Znów to sa­mo ...

gdy posrod mroku na mej drodze staniesz ty... nigdy do domu nie znajde drzwi.