Majowy wieczór Majowy wieczór cały w bzach, wyszedł na spacer zadumany. Rozrzucił garść błyszczących gwiazd, zahaczył frakiem o kasztany. Z księżycem uciął pogawędkę, o wietrze co przez pola pędził, rozproszył śpiących ulic ciemność, ruszył przed siebie, już nie zrzędził. Przystanął cicho pod oknami, zerknął do wewnątrz z ciekawością. Ujrzał matkę tulącą dziecię do serca swego z wielką czułością. Popatrzył chwilę, zdjął cylinder, głowę pochylił przed tym widokiem, złotym brokatem sen rozpylił, po angielsku się rozpłynął. Tuż za rogiem.

ŁADNA PSZCZÓŁKA