Nie, ja nie uciekam od ludzi. Ja tylko przestałam, za nimi gonić. Po prostu.

I jakie to dziwne dla niektórych, kiedy człowiek przestaje "upominać" się, o wspólny czas .

Największe zdziwienie wywołuje to, jak zaczynasz traktować ludzi ,jak oni ciebie.

Każdy ma swoje życie, niektórzy nigdy cię, nie zrozumieją .

Do cze­go podążać, do cze­go zmie­rzać? Sko­ro się te­go nie ma, po co tęsknić?... Może po pros­tu męki so­bie skra­cać tak, żeby włas­ne cier­pienia zacząć pieścić?...

Zaz­drość to cecha cha­rak­te­ru każde­go człowieka al­bo cho­wana głębo­ko w so­bie, al­bo wyw­le­kana na zewnątrz, często nieświado­mie. Budzi się w naj­mniej nies­podziewa­nych mo­men­tach i tyl­ko sil­ni zdołają ją po­konać.