na śniada­nie zja­da na przy­mus czer­stwy uśmiech a w ciągu dnia za­jada się nies­pełnioną nadzieją, którą na ko­lację po­pija nek­ta­rem gorzkich łez, i tyl­ko cza­sami prze­lotem po­jawia się w myślach py­tanie: ile można kar­mić się tym sa­mym i zat­ru­wać swoją duszę, swoją ra­dość życia..?