Spotkania spotykali się gdzie ziemia dotyka nieba, przychodziła polną ścieżką on po łuku tęczy, czas stawał w miescu rozpryskiwali wody oceanu, gwiazdy rozświetlały mrok słońce złociło odbicie głębi, szeptu nie słyszał nikt coś niedopowiedzianego, kryły spojrzenia łagodzone rumieńcem. pośród żywiołów gładził jej łuski na skroniach, pulsujące pod palcami czuły dotyk na policzku osiadł. zanim zanurzoną w nierealności niczym Pegaz na skrzydłach unosił, przeciwieństwa magią złączone Boreasz otulał tchnieniem. rześkim by nie zapłonął moment kiedy w krzyku ugięło się marzenie. rozkołysaną przywracał oddechem gestem zaprosiła w głębiny. pocałunek którego słodycz poczuł, wśród dolin dni pozwolił ogrzac się nią,

Wal­czcie jed­nak nie o zwycięstwo, Lecz o Zmartwychwstanie, A wte­dy sil­niej­sze o ra­zy sto Wasze "Ja" jak pegaz powstanie.

Czar­ny dzi­kus, fu­ria wściekła, gniew z sa­mego środ­ka piekła, je­go nikt nie obłas­ka­wi, wszys­tkich ja­dem on zniesławi. Cza­sem sa­ma się go boję, puszczam lu­zem, aż os­woję...

Wciąż pow­tarzać będą, że białe jest czar­ne, aż za set­nym ra­zem w końcu sam po­wiesz: białe jest czarne.

chciałbym mieć takiego pegaza

chociaż te skrzydła przypominają skrzydła nietoperza a nie pegaza... nowy model...