Kto ma krótkie łoże, musi leżeć skulony; kto nie ma łoża, musi radzić sobie na ziemi; kto nie może zapłacić za powóz, niech jeździ konno, kto nie ma konia, niech chodzi piechotą.

Na spot­ka­nia z utęsknieniem, bym nie czekała... Mo­je myśli nie biegły, by wciąż ku Tobie, Nie czułabym niepo­koju w sobie

W uśmiechu serce Ci podam, by ciepłem swym Cię grzało. W uśmiechu kwiaty przynoszę, by przyjaźnią zapachniało. W dłoniach jasność nieba podam, światło które szczęściem tryska. W dłoniach ziarna czasu niosę, bo Twa postać jest mi bliska.