Ani czas, ani mądrość nie zmieniają człowieka – bo odmienić istotę ludzką zdolna jest wyłącznie nieistniejąca miłość.

Po ko­lej­nej kłótni, po ko­lej­nych krzy­kach i wyz­wiskach, le­ciały łzy. Płakała, cho­ciaż przyrze­kała so­bie, że to już os­tatni raz, że więcej jej nie zra­ni. Niena­widziła go wte­dy, z całego ser­ca.