Jest kobiety opar­ciem w chwi­lach słabości, po­wodem naj­większych jak motyl dla kwiatka radości.

Zaw­sze byłam pe­symis­tką. Bo jak tu wie­rzyć, że będzie le­piej.? Ale gdzieś tam w głębi ducha pragnę i wierzę, że szczęście się kiedyś do mnie uśmie­chnie.

Trzeba się nauczyć ponosić porażki i akceptować pomyłki.