Cho­ry człowiek Nie szu­ka stra­pienia czy zniewolenia Szu­ka uko­jenia i przebaczenia. I gdy nie mam już sił. I os­tatkiem wo­li swej Zarzu­cam kotwicę W odmętach zapomnienia, Wiedz, Że kiedyś byłam, Że kiedyś się z tobą śmiałam, Że się to­bie oddałam. Że szu­kam twe­go wybawienia.

Jaką korzyść z tego masz, że podajesz mi dłoń, a serce sztyletem dźgasz.

Nagrzeszyłeś to teraz w piekle będziesz się gotował !!!