Żyję we wspom­nieniach pięknych chwil, które nig­dy nie po­win­ny się przy­darzyć... żyję z żalem do siebie sa­mej o to co się stało... ze złością na swoją słabość i niemoc cof­nięcia cza­su w ce­lu nap­ra­wienia po­pełnionych już tak wielu błędów...

Uro­da prze­mija,styl pozostaje.