Smu­tek jest sa­mowys­tar­czal­ny: by od­czuć jed­nak pełną war­tość ra­dości, mu­sisz mieć ko­goś, by się nią podzielić.

Jes­tem ta­ki niepo­ważny. Gdy­by te­raz za­wołała do mnie z in­nej pla­nety, ub­rał bym bu­ty i tam poszedł...

Kiedy za­mykam oczy, widzę swój wszechświat. I siebie machającą no­gami w po­wiet­rzu, siedzącą na księżycu jak na fo­telu. To ta­ka ma­gia by­cia człowiekiem.

Księżycową drogą idę,bo jego pełnia budzi moje życie...