Gdy w gałęziach nagich trwogą krzyczy ptactwo. W smutku pory znajduje duch powinowactwo. Własnej doli i spada nań brzemię żałoby. Jak pielgrzym o głaz twardy wspomnień się potyka. Lecz jeśli się pochyla, to li do rzemyka. By ciaśniej opiąć sandał na drodze przez groby.