Pierwszy guzik jest najważniejszy.

Most Życia pot­rze­buje ko­lej­nej moc­nej łaty.

Uważajcie na tych, co mają serca zapięte na ostatni guzik. Zostaje tylko pętelka. /Krecia P./

I tak, co dzień guzik mały opowiadał dyrdymały Aż raz przyszła babcia Stasia i przyszyła go do Jasia Od tej pory guzik ten z poduszeczką zapadł w sen Każdej nocy na dobranoc, Mateuszka utulając, Opowiada bajki swe, by odgonić myśli złe. Śpi guziczek Mati śpi, dom z piernika im się śni.

Był sobie raz guzik mały, co go wszystkie poszwy znały. Wszystkie kołdry i poduszki prześcieradła i fartuszki Cała szafa jego znała i się z niego naśmiewała.

Marze­nia spełnione, to te za­pięte na os­tatni guzik. 

Przy­tulo­na do ok­na, spogląda w dal, Wśród tłumu szu­ka Je­go syl­wetki. Może to On?! Nie, nie, za wy­soki, zbyt bar­czys­ty, zbyt posępny. Ciało pros­tu­je, „pierś do przo­du...Pop­ra­wia fal­banki, roz­pi­na jeszcze je­den gu­zik „-Czy oby na pew­no to pa­suje?”

Krzy­kiem tych co czują więcej Wrzeszczę więc w chłodzie świętości Ko­lumn prawd, sym­bo­li nie­szczęść Stoję tam w mo­jej koszu­li Bez gu­zika co ją trzy­mał

Taka mniej więcej siermiężna dekoracja.