Uni­kałam je­go spoj­rze­nia. Bałam się, że wyczy­tam w nich ja­kiś niemy prze­kaz, a może prośbę, bym do niego po­deszła. Od tam­te­go dnia by­liśmy dla siebie ob­cy.

Gdzie to życie – miałeś przecież żyć. Zamieniłeś krew w sekundy, Jesteś nawet z tego dumny. Czas Cię zmienia w nic.