Krew pul­su­je mi w skroniach I odgłos przełyka­nej cicho śliny I cze­kam niezmiennie, Cier­pli­wie czekam Aż oniemiały telefon Za­bie­rze głos w tym sporze Myśli niejed­na­kich, przeklętych Myśli spragnionych

Za­pom­niałem dni kiedy czułem radość... Za­pom­niałem chwi­le gdy byłem in­nym człowiekiem Tak szyb­ko mi­ja czas, a we mnie wciąż słabość

Nieraz, gdy zanurzałem się w nocy, w głębokich nocach, które rozpościerają przed umysłem istotę świata, jak mogłem wiedzieć, czy jeszcze jestem, czy już mnie nie ma. / Emil Coiran /