A teraz, i w tym samym śnie Leżę na samym dnie barki, Z czołem wspartym o burtę, mając przed oczami wygięte deski. Słucham jak z dołu uderza w nie rzeka. Czuję, że nagle dziób barki się dźwiga, Wyobrażam sobie, że to już jest ujście, Lecz wzrok mam wbity w drewno pokładu Które ma zapach kleju, ostry zapach smoły. Nazbyt bogate i nazbyt świetliste Są obrazy, które w mój sen się zbiegły. I po cóż oglądać gdzieś na zewnątrz siebie Rzeczy, które mówią słowami, lecz nie przekonują, Ja pragnę mniej mrocznego lub wyższego brzegu. Odpowiedz