"Żaden wiatr nie jest dobry dla okrętu, który nie zna portu swego przeznaczenia..."

Nie należy ani okrętu przytwierdzać do jednej kotwicy, ani życia opierać na jednej nadziei.

I mój duch masztu lotem buja śród odmętu, Wzdyma się wyobraźnia jak warkocz tych żagli, Mimowolny krzyk łączę z wesołym orszakiem; Wyciągam ręce, padam na piersi okrętu, Zdaje się, że pierś moja do pędu go nagli: Lekko mi! rzeźwo! lubo! wiem, co to być ptakiem.

Daw­niej kar­miony nur­tem słod­kiej wyob­raźni, - sam so­bie ste­rem i okrętem, Aż do­tarł do brzegów spo­witych duchem kaźni, - sam so­bie żalem i popędem.