Nie re­zyg­nuj z nadziei, nie daj się po­nieść roz­paczy z po­wodu te­go, co się stało. Opłaki­wanie te­go, co nie wróci, co zos­tało stra­cone bez­powrot­nie, jest naj­gor­szą z ludzkich słabości.

Jest ono jak szczery uśmiech Twój - tak piękny, nigdy nie będzie mój. Więc proszę, aby wraz z nim Twoje smutki pojaśniały i malutkimi odtąd się zdawały.