Nasza obłuda nie oszuka Boga.

Są takie chwile u matek, gdy tajemnicę człowieka odsłania im w źrenicach pierwszy głęboki błysk jakby dotknięcie serca za cienką falą wzroku - pamiętam błyski takie, które minęły bez echa, a we mnie miejsca starczyło na prostą zaledwie myśl Synu mój trudny i wielki, Synu mój prosty, przywykłeś we mnie na pewno do myśli wszystkich ludzi w cieniu tych myśli czekasz głębokiej chwili serca, która się w każdym człowieku inaczej zaczyna - a we mnie jest pełna matki - i pełnią tą nigdy się nie utrudzi. Ty zaś taką chwilą objęty już nie zaznajesz zmian i w taką wciągasz prostotę to wszystko, co we mnie zostało, że jeśli matki w oczach swych dzieci błysk serca rozpoznają, to ja w Twej Tajemnicy cala skupiona trwam.

Wzrok wyrywa się ledwo z jej mroku. Łatwa. A ja ci powiadam, że to tylko twój wzrok dostrzega ludzi tak słabo, kiedy płyną za falą neonu.

Choć otrząśniecie kwiaty barwnych mitów, Choć rozproszycie legendowy mrok, Choć mgłę urojeń zedrzecie z błękitów, Ludziom niebiańskich nie zbraknie zachwytów, Lecz dalej sięgnie ich wzrok!

Dob­ry wzrok nie gwa­ran­tu­je dob­rych perspektyw.

Dos­trzegłeś wzrok tam­tej ko­biety przy sto­liku? Tak, w tej szma­rag­do­wej tu­nice. Mod­liła się do Bo­ga, by jej mąż przeżył ciężką ope­rację.

Two­ja prze­nika przez moją, a ja biję się z myśla­mi w amo­ku, bo prze­ze mnie prze­nika blask Twoich oczu.

Co po­zos­ta­je nam – dziś; na dzi­siaj. Na ciepło życia i je­go trwa­nia – W pięknym śnie; na ja­wie Bo­ga kocha­nia!