Je­dyną prawdą ja­ka is­tnieje, jes­teś Ty sam. Two­je od­bi­cie nie jest ta­kie sa­mo. Sam na siebie pra­cujesz, na to, żeby ludzie uważali Cię za dob­re­go człowieka. Uważać, a być. Dwie in­ne rzeczy.

Te nies­forne lo­ki spa­dające mu na czoło, te niebiańsko błękit­ne oczy.. Wszys­tko wyt­rzy­mam, bo gdy widzę je­go uśmiech też czu­je ra­dość...