Bądź jak ptak, który, gdy siada na gałęzi zbyt kruchej, czu­je, jak spa­da, lecz śpiewa da­lej, bo wie, że ma skrzydła. Victor Marie Hugo

Prze­cież wszys­tkie ko­lory świata mają swój ko­niec w me­talo­wych sza­rościach. Niech zjedzą ją naj­bied­niej­sze wróble z dziel­ni­cy, a po­tem prze­goni je wąsa­ty do­zor­ca. Drew­nianą miotłą mo­je marze­nia dos­taną po głowie, piórach, skrzydłach..