Lecz dzieje się coś ta­jem­nicze­go. Od­czu­wam dziwną lek­kość, jak­bym od środ­ka była całko­wicie pus­ta. Pat­rzę w dół śmiejąc się z ludzi, przy­pomi­nających zap­ra­cowa­ne mrówki.

Człowiek wrażli­wy jest jak mrówka pod­czas wiat­ru - je­den większy pod­much może ją zniszczyć.