Już za oknami szary kot zmierzchu, długimi rzęsami zapalił gwiazdy. Księżyc, seledynowy skarabeusz pełznie, pod moim palcem, bo ociemniałym być poetą, znaczy dotykać świat daleko.

uśmiecham się do księżyca i gwiazd dziękując im za nocy blask. Nie wołam już dni które nie wrócą. Wyciągam dłonie do słońca ogrzewając dzisiejsze myśli Nie użalam się się nad losem kocham to co mam. Na ziemie czas wrócić. ukradkiem tylko spojrzę ku błękitnej łące w poszukiwaniu pięknych wspomnień.

Bo wiesz ona jest jak księżyc w ciem­na noc, Jak skra­wek błękit­ne­go nieba w pochmur­ny dzień,Jak zielo­ne pąki na drze­wach po długiej zi­mie, Jak deszcz na wy­suszo­nej ziemi,