Kiedy zo­baczy­my pajęczynę, od ra­zu roz­gląda­my się za pająkiem, ale mi­mo kil­ku par oczu trud­no nam go zna­leźć. Może dla­tego, że wi­dok przysłania nam szósta pa­ra odnóży.

Pająka nikt nie kocha. Nikt do niego nie wzdycha, nie tęskni, nie szlocha. Pająk ma szczęście. Pająk nie zna żalu, sma­ku od­trące­nia i wol­ności gdy wyj­dzie z więzienia.

I tak zaczyna się babie lato