Ludzie przezorni zabijają czas po to, żeby czas ich nie zabił.

wszys­tko prze­mija, tak sa­mo prze­mine i ja. po­zos­ta­na po mnie tyl­ko prochy. nic nie znaczące dla in­nych. po­dob­no za życia i śmier­ci po­win­niśmy znaczyć dla ludzi ty­le sa­mo. ale gdy le­zymy metr pod ni­mi oni za­pomi­naja ze na­dal zy­jemy w ich umysłach i ser­cach. wte­dy sta­jemy sie błąkający­mi po świecie dusza­mi. wy­gasa­my ra­zem z nieiważny­mi wspomnieniami