Minęły lata nim nauczyłam się wyjeżdżać i nie oglądać za siebie.

Wspom­nienia to je­dyny skarb ja­ki posiadam. Mogę pow­ra­cać do nich no­torycznie mając pew­ność, że nikt ich mi nie ukradnie. Bo pa­mięć to dar i przekleństwo.

Rozsypał swoje szczodre anioła ziemskie dary Na wdowy, biedne sieroty. Przeto uczynnością słynie I chwała jego nie zginie.

Każdy człowiek potrzebuje stale, nawet pewnej ilości trosk, cierpień lub biedy, tak jak okręt potrzebuje balastu, by płynąć prosto i równo.