Zimowy spacer... Chodźmy na spacer, wszędzie tak biało, nie musisz dawać mi gwiazdki z nieba, bo gwiazdki z nieba same spadają tylko je w dłonie pochwycić trzeba. Drzewom opadły gałęzie do ziemi, dźwigają puszyste wielkie poduchy, do wiosny będą pod nimi drzemać, i biała cisza, przyjemna dla ucha. Śnieg taki lśniący, że razi w oczy, i aż się prosi by w dłoniach go lepić. Będziemy tutaj do późnej nocy bawić się w śnieżki jak małe dzieci. Mróz się dobiera do naszych ciał i coraz mocniej szczypie nas w uszy, jakby interes jakiś w tym miał by nasz hart ducha do reszty skruszyć. Księżyc się skulił na mroźnym niebie, światełka w oknach jak gwiazdy gasną, chyba do domu wracać już trzeba, w domu przytulnie, ciepło i jasno. Resztki śniegu topnieją na skroni, do kuchni idę czajnik nastawić, gorąca herbata paruje w dłoni. Radości życia nas nic nie pozbawi...

Pierwszy śnieg krążą sobie nieśmiało bielusieńkie i czyste nie zostaną na stałe jeszcze urok ich pryśnie pierwsze śniegowe płatki pani zimy figlarze lekko niby przypadkiem łaskoczą nasze twarze jakie one przejrzyste zakrywają tło szare ich odbicie srebrzyste jak perłowe korale tak cichutko spadają tworząc dywan na ziemi cała śnieżynek gromada zakręcona w przestrzeni.

Zaw­sze, kiedy mil­kniesz, aby wysłuchać, jest Boże Na­rodze­nie. Zaw­sze, kiedy re­zyg­nu­jesz z za­sad, które jak żelaz­na obręcz ucis­kają ludzi w ich sa­mot­ności, jest Boże Na­rodze­nie.