Anioły w Boże Narodzenie ,nie muszą mieć skrzydeł. Wystarczy, że mają dobre serce.

A gdy zabłyśnie gwiazda, w błękitnej zaległości, będziemy z aniołami dzielić Opłatek- chleb Miłości. A łamiąc okruch biały, wśród nocy świętej ciszy, niechaj się serca nasze, jak dzwony rozkołyszą.

W taki czas anioły zabierają cię ponad rozum. Rozsyłają wici nie pytając o adres. Dmuchają w przezroczyste dłonie, a lekkie sinoniebieskie nitki lekkim lotem osiadają na powiekach, na powałach, na dachach pełnych niebezpiecznego azbestu i na leśniczówkach, w których czas zwalnia.

O najlepszy Stwórco świata, Wszystko to, co zaistniało, Jest potęgi Twojej dziełem Wciąż wspieranym opatrznością. Wejrzyj, Boże, na grzeszników, Co w pokorze proszą Ciebie; Gdy jutrzenka wschodzi jasna, Nowym światłem ich napełnij. Niechaj anioł Twój wybrany, By się nami opiekował, Tu przybędzie i obroni Od zarazy wszelkich grzechów. Niech oddali od nas podstęp Złego ducha, wroga ludzi, By zdradzieckie jego sidła Nie spętały serc niebacznych. Niech uwolni nas od lęku Przed najazdem naszych granic; Niech nam zgodę da i pokój, A chorobom kres położy. Odkupieni męką Syna I przez Ducha namaszczeni, Wysławiamy Boga Ojca Za strzegących nas aniołów.

Zwyczajnych ludzi anioł ma skrzydła poszarzałe, nie białe czy tęczowe. Czasami zawstydzony lub pełen nieśmiałości ukrywa w nich swą głowę. Zwyczajnych ludzi anioł ma dłonie spracowane, bo trudy z nimi dzieli. Czasami cicho płacze, lecz zaraz promyk słońca mu serce rozweseli. Zwyczajnych ludzi anioł dziecięco nieporadnie ociera skrzydłem łzę. Gdy Ziemia nocą zaśnie, on jeden ciągle czuwa nad ludzi dobrym snem. Zwyczajnych ludzi anioł przy każdym stoi wiernie przez wszystkie życia lata. Zwyczajnych ludzi anioł promiennie, choć nieśmiało uśmiecha się do świata.

Troszkę nie te święta ale może być