Ty­lu sa­mot­nych ludzi nie mających gdzie się podziać Czy w wi­gilię, czy w wielką noc, czy to śniada­nie czy obiad Każdy ich żałuje, lecz żaden nie pomoże Każdy na nich plu­je, wyr­wał by jak korzeń Nie znasz ich pot­rzeb, im wys­tar­czy trochę ciepła Czyjś syn, czyjś oj­ciec dla Ciebie to biedak Za każdym ra­zem pos­ta­nowienie na no­wy rok To od­bić się od dna, zdo­być eli­tar­ny tron.