Theodore Roethke* Jej słowa Młode usta śmieją się z podarku. Ona mruczy jak kot koło pieca. Woła: "Jestem dorosła na tyle, By się cieszyć pochwałą kochanka, Lecz dla siebie mieć własne zdanie. Tańczę w prawo i w lewo, A szczęście moje wiatr wznieca." "Zapisz moje wszystkie szepty — Woła do wiernego kochanka. — Ja wierzę, wierzę w księżyc! Co się kryje w nieba rysunku?" "Burza, burza pocałunku."

Daleki z bliska nocną porą przysiadł na ławce, księżyc w złotej czapce rozkochany tańcem gwiazd na balkonie, król aureoli zastygły bezruchem milcząco wspomina, raj utracony mleczną drogą, odpłynie marzeniami ludzi poczciwych, Wschody, zachody, księżyc i gwiazdy widzimy te same, i wiatr, ten sam wiejący cicho po lesie, kołyszący drzewa, słyszymy... w tej samej chwili, o jednym czasie, lecz nie razem...

Przyświecać mi będzie księżyc jak i gwiaz­dy bym mogła być bliżej Twoich snów kocha­nie za­nim po­now­nie słońce wscho­dem... zrodzi się i wyr­wie z Twych ra­mion gdy... świt nas­ta­nie.