Bronek z Obidzy Babie lato Potargał wiatr pajęcze nici, szlak do iryzujących światów, perłowych tęcz ponad zenitem, pomalowanych babim latem. Limba pod granią Orlej Perci, skrzywiona wiekiem, wyłysiała, czeka w kolejce innych śmierci, co każdej zimy tu wracają. Na dolnym reglu, pod Krywaniem, spadają liście kolorowe, szeleszcząc pieśń o przemijaniu w odwiecznym śpiewie drzew bukowych. Wierzby, jak matki dawnych wojen, stoją zgarbione koło fosy, zwartym szeregiem, skromnie strojne, z żałobnie rozpuszczonym włosem. Mgła do wsi zbliża się od lasu, sunie nad polem zbronowanym, ciszę przerywa tylko czasem posępne wronie kra-kra-kanie. Każdej godziny w ciągu roku coś się zawiąże, porozplata, a my wchodzimy, krok za krokiem, w gwieździsty szlak babiego lata.

Siwa czarnej pozazdrościła i też się do zdjęcia pięknie ustawiła.