Czas przy­nosi radę. Na­leży ocze­kiwać jej cier­pli­wie. By­wa, że trze­ba za­wie­rzyć chwili.

Chłopcu kochanemu oddała swój wianek, samotną na łące zastał ją poranek. Zawstydzona, szmatką swą nagość okryła, z białych kwiatków wianek na głowę włożyła.