Spoglądam w niebo i zadaję pytanie: " Dlaczego Boże , zabierasz dobrych ludzi ?". Zabierasz tych, co mają serca szlachetne . A ci bez niego ,po ziemi stąpają . Dlaczego śmierć, musi rozdzielać tych, którzy tak bardzo się kochają. Kiedy już opuszczam bramy cmentarza, zmarłe dusze żegnam powoli . Nie proszę Boga o życie , ale mam nadzieję , że za rok tu przyjść mi pozwoli. autor : Orchidea

Jest taki dzień w roku . Kiedy refleksja, w serce się wkrada , deszczowy zazwyczaj i zimny . Dzień 1 - go listopada. To taki czas zadumy, modlitwy, nad zmarłych duszami . Choć ich już nie ma wśród nas, kochamy nadal , więc pamiętamy. Patrzę na płomień ,tlący się w zniczu. Smutek i żal się we, mnie budzi.

Zostali już sami w swych grobach przybranych odświętnie ukwieconych jak łąka u progu lata, sami wsłuchani w wieczną ciszę w niekończącą się modlitwę za dusze świętej pamięci, w imię Ojca i Syna i Matkę mdlejącą przy krzyżu wciąż tę jedną jedyną łzę z twarzy ocierającą, Na twym grobie Ojcze płoną już tylko dwa ostatnie znicze, dwa znicze jak matka i ja jak twoja żona i syn najmłodszy i one wnet zgasną bo takie jest życie i wtedy nikt, nie zapali już na twym grobie żadnego znicza ni świecy nikt nie zrobi nad nim ręką znaku krzyża, nie poprosi o wieczne odpoczywanie dusz naszych Ojcze .

W Dzień Zaduszny wieczorem Nie ma już samochodów zaparkowanych wokół cmentarza znikły tłumy odwiedzających groby swych bliskich a cmentarz płonie jednym wielkim płomieniem wszystko na nim płonie pamięć o zmarłych żal i rozpacz krewnych życie przerwane po długich latach i szybko przecięte miłość przyjaźń szacunek nienawiść i zbrodnia wszystko jednym płomieniem ogarnięte. Za bramą cisza przejmująca i ona też płonie ciszą tak samo jak setki tysiące zniczy i świec .

Niech pamięć dobrych chwil nie ginie, Pamiętajmy to co dobre było, Przebaczmy wszystko co złe sobie. Dzień pamięci o tych, którzy kiedyś z nami byli, niech da nam szansę myślenia o tych, Z którymi możemy być w tej chwili. Abyśmy kiedyś nie stali nad cmentarzem znajomości naszej

"Spa­cerując po cmen­tarzu czy­tam listę nieobecności..."