I biegnę ub­ra­na w czarną su­kienkę po czar­nej us­chniętej łące i w dłoni niosę czar­ne kwiaty, by pożeg­nać się ze słońcem!

Nie udało się. One są o wiele spryt­niej­sze niź przy­puszczałam. Scho­wały się w najgłębszych za­kamar­kach mo­jego ser­ca i pow­ra­cają z pod­wo­joną siłą, uka­zując mi bo­les­ne obrazy.