Prze­mawiała z niego pros­to­ta.Nie wie­działa co było w nim tak szczególne­go.Może to,że tak bar­dzo uwiel­biała zimę?A może jed­nak to,że lu­biła pat­rzeć na śliczne upie­rze­nie gołębi?

Dobro i zło, rozkosz i cierpienie, piękno i brzydota, rozum i szaleństwo przechodzą jedne w drugie przez odcienie tak nieuchwytne, jak odcienie barw na szyi gołębia.

"Mamo, głąb!" "Gołąb, synku."