Niektóre płatki śniegu to małe elfy całujące nas w policzek zimnymi usteczkami, zanim rozpuszczą się na ciepłej skórze.

Wiatr niesie moje słowa wsłuchaj się w to co wiatr Ci przyniesie nie jest to nic nadzwyczajnego takie moje proste słowa.. Tylko dla Ciebie ... opowiedzą Ci o mnie o moim życiu i o tym co kocham wsłuchaj się, a usłyszysz wszystko co zechcesz.. Słyszysz mój głos? taki cichy ... pytasz dlaczego taki cichy by nie spłoszyć twoich myśli ... i tego wszystkiego co wiatr z moimi słowami przyniósł.. By nie spłoszyć tej chwili ... naszej chwili słyszysz mój głos płynący ...gdzieś z oddali...

Czu­jesz upa­dając sma­gający twarz wiatr ze śniegiem sro­gi.

Życie, miłość, ra­dość, młodość- wszys­tko prze­minie z wiat­rem. Chciałabym móc osiodłać wiatr, aby do­gonić szczęście i wszys­tko co zniknęło w oddali.

Sta­ram się nie myśleć, próbuję za­pom­nieć, roz­wiać wiat­rem smu­tek, i ka­piące łzy

W życiu piękne są tyl­ko chwi­le, które nig­dy nie trwają wie­cznie lecz są ulot­ne jak wiatr.

Aż pat­rzeć nie można pod wiatr – Więcej wy­ciśnie łez, niż wy­suszy. W po­rywach myśli kłaść się spać, Pod godłem Księżyca śnić.

Gdy przez całe życie wiatr wieje Ci w oczy, może po pros­tu na­leży od­wrócić się do niego tyłem, z wiat­rem o wiele łatwiej!

Sa­mot­ność tak jak wiatr może przejść do części codzien­ności. Prob­lem po­jawia się zaw­sze, gdy wieje za bardzo.

Nig­dy nie sądziłam, że można po­kochać po­nury, chłod­ny, przeszy­wający wiatr... Odkąd jed­nak czuję, że przychodzi stamtąd, gdzie Ty ot­wierasz nocą ok­na, by odet­chnąć tym sa­mym po­wiet­rzem, to zja­wis­ko nie jest już tyl­ko wiatrem.

Lu­bię gdy za ok­nem wieje wiatr. To znak,że is­tnieje jeszcze świat.

"Płat­ki śniegu przy­warły do ust, tracą żywot w kil­ka chwil. Jeszcze wczo­raj byłaś śliczną dziew­czyną je­sieni, te­raz zimą mi się przed­sta­wiasz. Już nie wiem, kim będziesz jut­ro..."