Psalm jadących do pracy. Jadą do pracy jeszcze na wpół we śnie W tej niejasnej szarości tak bardzo zmęczeni Że są jak obojętna, zimna gruda ziemi Bo to już bardzo późno, choć niby tak wcześnie W kieszeni chleb ze smalcem ściśnięty boleśnie W kawał gazety, gdzie każda litera Tak rozmazana, że nie dojdziesz teraz Czy to już bardzo późno, choć niby tak wcześnie Jadą, czekają słowa, lecz wokół milczenie Choć w pomiętych gazetach wielkie o nich pieśni Budzą się, twarze mają ciężkie jak kamienie Bo to już bardzo późno, choć niby tak wcześnie Taki jest nieskłamany i najbardziej pewny Polaków portret własny, choć nikt z nas nie śmie Spojrzeć w te twarze i zapytać siebie Czemu tak bardzo późno, choć niby tak wcześnie Czemu tak bardzo późno, choć niby tak wcześnie (Ernest Bryll)

Powinno się czytać tylko stare gazety. Po 10 latach wszystkie złe wiadomości wydają się śmieszne :)

Zmar­no­wałam życie na cze­kanie. Stra­ciłam ty­le nerwów, po­tu, łez i krwi. Na co mi to było?! Mogłabym przes­tać cze­kać, ale nie mogę. Wciąż się łudzę, że przyj­dziesz. Cze­kam na ciebie z ot­warty­mi ra­miona­mi, wys­tygłą kawą, pożółkłą ga­zetą.