"Jezu Chryste, niebios panie Miłosierdzia Królu, okaż boskie zmiłowanie, duszom zmarłym w bólu. Skróć tęsknotę, licznych grzechów, nie obliczaj Panie!. Przybliż im swą światłość wieczną, Boże zmiłowanie.

W zimnym kamieniu ,śpią snem nieprzespanym. I może tęsknią, za słonecznym ranem? Nie mogę odejść, nie zamieniając słowa W ciszy,o której mówią,że grobowa. Nim wiatr ,ostatnie znicze pozagasza Powiem dziękuję,proszę i przepraszam.

Jest miejsce,dokąd listy nie dochodzą. Gdzie tylko myśli i modlitwy błądzą. Tam idę,żeby w zadusznym skupieniu. Ulżyć modlitwą zmarłym w ich cierpieniu. Tyle jest jeszcze pytań nie zadanych. I opowieści nie dopowiedzianych.

Kiedyś każdy odejdzie z tego świata, zostanie po nim wspomnienie, czy koło grobu ktoś cicho przejdzie, gdy odejdziemy w zapomnienie. Czy zapali nam znicz, światełko nadziei, na wieczne duszy zbawienie, czy po nas kurz ,na drodze wiatr rozwieje, a ktoś pomyśli czy on żył, czy to złudzenie.

Czasem odchodzą nasze anioły. I nagle w miejscu staje czas. A z nimi cząstka nas odchodzi. I wielki smutek marszczy twarz. Czasem na chwilę gaśnie słońce. Duszę wypełnia gęsty mrok. Nikną nadzieje i marzenia. I w pustce ginie tęskny wzrok.

ten świat, który is­tnieje po Twoim odejściu wygląda jak cmentarz