"A oto Baranek stojący na górze Syjon, a z Nim sto czterdzieści cztery tysiące, mające imię Jego i imię Jego Ojca wypisane na czołach. I ci Barankowi towarzyszą, dokądkolwiek idzie; ci spośród ludzi zostali wykupieni na pierwociny dla Boga i dla Baranka, a w ustach ich kłamstwa nie znaleziono: są bez zarzutu." Ap 14, 1-3. 4b-5

Zamiast Ty, Panie tyle czasu masz mieszkanie w chmurach i błękicie A ja na głowie mnóstwo spraw I na to wszystko jedno życie. A skoro wszystko lepiej wiesz Bo patrzysz na nas z lotu ptaka To powiedz czemu tak mi jest, Że czasem tylko siąść i płakać Ja się nie skarżę na swój los Potulna jestem jak baranek I tylko mam nadzieję, że... że chyba wiesz, co robisz, Panie. Ile mam grzechów? któż to wie... A do liczenia nie mam głowy Wszystkie darujesz mi i tak Nie jesteś przecież drobiazgowy Lecz czemu mnie do raju bram Prowadzisz drogą taką krętą I czemu wciąż doświadczasz tak Jak gdybyś chciał uczynić świętą. Nie chcę się skarżyć na swój los Nie proszę więcej, niż dać możesz I ciągle mam nadzieję, że... Że chyba wiesz, co robisz, Boże.

A gdy bieży do wody z samego rana, Jest taka radosna i rozśpiewana! Niczego się nie lęka, niczym się nie trwoży, Zło jej nie sięga, a słabość nie morzy ! Powiedz mi, droga owieczko Pana, Czemuś Ty już od świtu, tak rozradowana?

Dob­rze wiem że życie to nie baj­ka I kręci nam drogę jak ru­no ba­ran­ka.

On ob­serwu­je ją jak ona się męczy, jak chce za­pamiętać każdy obłoczek, każdą owie­czkę. Przy­tula ją. Zaw­sze przy­tula. On nie chce.