Zap­ro­pono­wać coś jeszcze chciałam, ale ona ges­tem pop­ro­siła, żebym usiadła na wprost niej. Spoczęłam więc na dru­gim fo­telu.

Naj­piek­niej­sze ze wszys­tkiego jest miec dokąd wrócić po długiej nieobec­nośći....miec włas­ne schro­nienie...swój azyl z ulu­bionym fotelem.....

Idę przez pokój ,mi­jam ko­lej­ne drzwi Pat­rzę ,a deszcz jak mój cień Prze­nika. .idzie ra­zem ze mną Py­tam się po co? Nie od­parł nic.... Siadam w fo­telu ,w dłoń chwy­tam dobrą książkę Myślę poczy­tam... Lecz krop­le obi­jające się nie dają mi chwi­li spo­koju Wpat­rzo­na w nie myślę... Co przy­niesie mi ko­lej­ny dzień...

Ogar­nia mnie pus­tka gdy próbu­je to uporządko­wać ; pa­miętam o nim choć nie po­win­nam ; myśl ta dop­ro­wadza mnie do obłędu duszy ; ciężko jest być sa­memu.

☯ Radośnie, radośniej, najradośniej... żyj jak tylko potrafisz, a prosto, prościej, najprościej... do szczęścia trafisz ☯