Każdy zapis słów czy nut jest portretem człowieka i śladem jego życia, który czas próbuje zatrzeć podmuchami mijających nieubłagalnie lat.

Cza­sami zwykła kar­tka pa­pieru wy­wołuje niez­wykłe wspomnienia.

Is­tnieją me­lodie, które na zaw­sze zacho­wują w so­bie Strzępki tych nieu­chwyt­nych chwil... Ciepły pro­mień słońca i let­ni po­wiew wiatru...

Jes­teśmy za­nurze­ni w eterze dźwięków i tak nap­rawdę cisza to tyl­ko pojęcie poetów, pi­sarzy i głucho­niemych. Cisza nie is­tnieje. Gdzie nie ma próżni, czy­li wszędzie tam, gdzie można od­dychać i jest ruch, nie ma ciszy.

Są ta­kie piosenki... które po­dobają się nie tyl­ko z po­wodu pięknej melodii... ale wspom­nień i emoc­ji które przywołują... Posłuchać jej jeszcze raz... i poczuć się tak jak wte­dy gdy usłyszało się ją pier­wszy raz...

Mu­zyka pot­ra­fi uleczyć ra­ny, których nie uleczył czas. Je­dynie mu­zyką sięgam do zbłąka­nych myśli, daw­ne przeżywam sny

Pa­mięć to pi­sanie po kar­tce twar­dym ołówkiem - da się wyt­rzeć gra­fit, ale ślad po­zos­ta­nie na zawsze.

Szu­kam sen­su w krzy­ku nienawiści… Szu­kam siły w os­trzu buntowników… Szu­kam cha­rak­te­ru nuty Pa­na Metalu! By przetrwać…

Stoję wśród świec i płaczę, ale czy tyl­ko z po­wodu mu­zyki? Umysł mi pod­po­wiada, że jest coś jeszcze po­za tym, co mi nie da­je spo­koju i co ma swe trwa­nie...

Piękny komentarz na dole,co z tego skoro bez przecinków i ciężko zrozumieć sens :/

Gdy uderzam w stru­ny mo­ja dusza jest w in­nym świecie tonę w nim i budzę się do­piero od­gry­wając os­tatnia nutę