Nie możemy po­liczyć cza­su. .. Nie możemy go cofnąć ani zatrzymać....­zos­ta­je nam tyl­ko cze­kać i trwać w chwi­li, która za­raz sta­nie się przeszłością.

Ta­jem­ni­ca ze­gar­ka nie kry­je nic za­gad­ko­wego ... czas płynie wprost pro­por­cjo­nal­nie do pul­su noszącego.

Wi­rują wskazówki na ze­garów tarczach, a nam wciąż życia na życie nie starcza.

Dźwi­gam kar­to­nowy żar wspom­nień Płyt wi­nylo­wych i pożółkłych ka­len­darzy I ten ze­gar tar­gam z ku­ran­tem Na to siódme piętro muszę Na cy­namo­nowej ścianie za­wieszę je­go duszę

To śmie­szne jak czas z nas drwi. Jak gra z na­mi w ber­ka. Ucieka co tchu, za­bierając nam naj­piękniej­sze chwi­le, a my nie pot­ra­fimy go złapać...

Mrówki to synonim pracowitości choć zegar im czasu nie odmierza.

Co­raz częściej zas­ta­nawiam się, czy dob­rze ro­bię, na­zywając niektórych ludźmi... Jeżeli człowie­czeństwo opiera się właśnie na ta­kim zacho­waniu, wo­lałabym być cho­ciażby mrówką.