Lepiej jest poznać własne błędy, niż zbadać tajemnice natury.

Cza­sami tak bar­dzo bo­je się po­rażki, iż pros­to­ta ja­kiegoś zja­wis­ka budzi we mnie po­dej­rze­nia.. Myślę „ to nie możli­we, to na pew­no pod­stęp” i poz­ba­wiam się ko­lej­nej szans na po­zytywną zmianę.

Kiedyś, jak byłam mała, zda­wało mi się, że po­wiet­rze ma słod­ki smak, po­dob­ny do wa­ty cuk­ro­wej, ta­kiej różowej, popląta­nej, przy­pomi­nającej chmu­ry. Było gęste, ciepłe, spo­koj­ne. Dzi­siaj udu­siłabym się ta­kim po­wiet­rzem. Daw­no stało się już gorzkie.